2. Niewygodne połączenie

Czułem przyjemny zapach i ciepło zupełnie jakbym był otulony ludzkim kokonem. 

Kiedy tylko spróbowałem unieść głowę, przeszywający ból napotkał sprzeciw całego ciała. Otworzyłem oczy czując jak suche mam spojówki. Przez chwilę zastanawiałem się czy nie wylądowałem przez przypadek na pustyni. 

Zamrugałem nie mogąc wyostrzyć obrazu który znajdował się przede mną. 

Wszystko dookoła wirowało, ale byłem prawie pewny, że przede mną znajduje się beżowa naga skóra. Wciągnąłem nozdrzami jeszcze raz ten miły zapach.

Gdzie ja jestem?

Co się stało?

Co to jest?

Moje zmysły nie mogły ustalić co się ze mną dzieje i gdzie się znajduję.

Ułożyłem dłoń na pięknie wyrzeźbionej klacie z różowymi sutkami. Piękne i gładkie aż chciało się je polizać. W głowie mi zaszumiało. Próbowałem bezskutecznie podnieść głowę. 

Westchnąłem sfrustrowany stanem w jakim się znalazłem. 

Zdolności kognitywne wyłączone.

Zadarłem głowę do góry napotykając jabłko Adama, silną, gładką szyję a na niej szeroką szczękę. Wpatrywałem się jakbym pierwszy raz widział ludzkie ciało. 

Oczy pozostawały zamknięte, okalające firanką gęstych brązowych rzęs. Nieco wyżej znajdowały się pasujące zmierzwione około cztery centymetrowe długości włosy.  

Wszystko z pewnością należące. . — do mężczyzny. 

— Kurwa. . — Wyrzuciłem z siebie.

Dopiero teraz zrozumiałem, że byłem otoczony ramionami tego mężczyzny. 

Byłem tulony i wywołało to we mnie panikę i ciepło jednocześnie.

Zsunąłem z siebie spanikowany obce ciało. Próbując wygramolić się z łóżka potknąłem się jeszcze o leżące na podłodze ubrania. Zakrywając dłonią usta starałem się powstrzymać mdłości, które napierały na moje usta niczym zaborcy na Polskę podczas pierwszej i drugiej wojny światowej. Walka była prawie tak samo beznadziejna.

— Mhhh, wszystko dobrze? — Usłyszałem przeciągające się ciało na moim materacu. 

Głos zza pleców był męski, głęboki, pociągający. Dopiero po chwili doszło do mnie, że pytanie było zadane po angielsku.

— Yyygg — dźwięk torsji wyrwał mi się z ust zwiastując kłopoty.

Bieg przez mieszkanie w mdłościach to mój najmniej ulubiony sport ekstremalny. 

Kiedy wymioty ustały stanąłem na słabych, trzęsących się nogach. 

Byłem tak bardzo bezsilny, a mimo to musiałem przetrwać ogłuszający mnie ból w klatce piersiowej. 

W głowie pojawiały mi się poniżające obrazy. Żołądek zwinięty w supeł ciążył promieniując bólem aż do podbrzusza. Łzy ciekły po policzkach. 

Stałem naprzeciwko lustra.

Włosy potargane.

Oczy zaczerwienione.

Usta opuchnięte i pogryzione.

Trzęsłem się z obrzydzenia.

— Brawo Jin, świetnie naprawiasz błędy. . . Gratuluje pierdolony zboczeńcu.

Otworzyłem kurek w prysznicu. 

Lodowata woda spływała mi po twarzy jak za dnia kiedy opuszczałem Seul. Szumiało mi w uszach, byłem tak skacowany, w tak silnych emocjach, że ledwo łapałem oddech.

Tak bardzo przypominała mi wtedy deszcz gasnącego lata. Jak zza mgły pojawiły mi się w głowie gorące pocałunki. Uderzyłem pięścią w kafelki.

— Ty. . popaprańcu. — wyrzuciłem z siebie szlochając.

Chciałem po prostu rozpłynąć się w powietrzu i przestać czuć. 

Czułem, że głowa mi zaraz eksploduje. 

I albo potrzebowałem więcej alkoholu, albo walnąć głową w coś twardego.

Stając otulony szlafrokiem wpatrywałem się w piszącego coś na telefonie faceta mającego na sobie jedynie spodnie. Siedział na łóżku tyłem, ze stopami opuszczonymi na podłogę. Odwrócił się kiedy odchrząknąłem. Mięśnie mu się napięły i rozluźniły na dźwięk mojego głosu. 

— Jeszcze tu jesteś? — wyrwała mi się kąśliwa uwaga.

Zważając na mój stan, nie było to najgorsze zachowanie na jakie było mnie stać zważywszy na ostatnie wydarzenia. 

Spojrzał na mnie pogodnymi, intensywnie zielonymi pięknymi oczami, którego koloru nie dostrzegłem przez wcześniej zamknięte powieki. Zgrabne migdały z podwójną powieką wpatrywały się we mnie przez chwilę.

— Zimny jak lód — Jego głos brzmiał nade prowokacyjnie wypowiadając te bezczelne obelgi. 

— Słuchaj — przetarłem dłonią twarz czując, że kac nie pomaga w pokładach cierpliwości, których miałem wręcz wyczerpaną rezerwę. 

Nie byłem pewny czy chcę w ogóle tą sytuację wyjaśniać. Na nieszczęście nie była to moja decyzja bo właśnie mnie ubiegł otwierając swoje zaróżowione usta. Wpatrywałem się w nie chwilę. Były opuchnięte i pogryzione. Na jego szyi znajdywały się zaczerwienione punkciki. 

Malinki, które musiał zrobić nie kto inny jak właśnie ja.

Poczułem jak policzki pieką mnie nieprzyjemnie. 

Opuściłem podbródek, próbując wybrnąć z sytuacji. 

Zacisnąłem pięści.

Oczy piekły, zbierającymi się tam łzami.

Jeśli się przed nim poryczę, bo skoczę z tarasu.

— Wybacz, że cię rozczaruje sweety, ale nie było tak źle żebym uciekł co sił w nogach.

Wściekłość?

Nie znam właściwego słowa na stan w jakim teraz byłem. 

Ściskałem dłonie w pięściach jak wariat żeby nie podejść i go nie uderzyć.

Upokorzenie jakiego doświadczam w tym tygodniu jest niewyobrażalne.

Trzęsłem się z wściekłości. 

Najgorsze jednak było to, że to nie on mnie upokorzył.

Zrobiłem to sam.

Sam sobie

Bez niczyjej pomocy.

Myślałem, że dna sięgnąłem w Seulu

Jak bardzo się myliłem.

Oh okrutny losie

Jak bardzo można okaleczyć swoją duszę zanim się oszaleje?

— Wybacz. . .

. . nie wiem jak masz na imię. — dokończył po chwili, jakby zastanawiał się jak dobrać słowa.

— Zapewne jakieś orientalne, skoro jestem Azjatą dupku.

Parsknął cicho jakbym go uraził. Uniósł lewą brew przez chwilę jakby miał taki tik.

— Nie jestem rasistą, ale skoro ty tak, to będę się zbierał. Dopisz sobie jedynkę w notesie białych facetów.

Nie zamierzałem go zatrzymywać. 

Jak tylko zapiął wymiętą białą koszulę wkładając ją w eleganckie spodnie, ruszył w moją stronę. Zerknął w lustro poprawiając kosmyki brązowych włosów, które opadły mu podczas snu na oczy, które stało za mną. 

Później jego wzrok przeniósł się na mnie, złapał mnie za podbródek i zanim zdążyłem się połapać o co tu chodzi, zetknął swoje usta z moimi. 

— Obyśmy już nigdy się nie spotkali. 

Dźwięk mojej dłoni na jego policzku odbił się od ścian w głuchym mieszkaniu. 

Stałem tak jeszcze przez chwilę.
Oszołomiony, czując wciąż ten potężny pocałunek.
W nosie nadal wibrował mi jego męski zapach. 
A ciało przechodziło dreszcz za dreszczem. 
Uniosłem dłoń dotykając nadal wilgotnych warg. 

Dłoń drgała z bólu.
Oddech biegł nadal za nim aż na klatkę schodową. 

Oczy mu pociemniały niczym u drapieżnika kiedy dotknął czerwieniejącego policzka. Na jego ustach pojawił się szalony uśmiech wymieszany z czymś jeszcze. Może złamaną męską dumą i tłumioną wściekłością. Trzasnął drzwiami wychodząc zamaszystym krokiem. 

Dyszałem niczym dzikie zwierze zapędzone do klatki. Osunąłem się po futrynie, upadając pośladkami na chłodną podłogę. 

Zerknąłem w dół, odsłaniając poły szlafroka. Fiut stał w pełnej gotowości, zadowolony otrzymanymi bodźcami z mózgu. Uderzyłem go pięścią jakby to miało jakkolwiek pomóc. Zwinąłem się z bólu zaciskając szczękę aż kość wydała głuchy dźwięk. Policzki stygły w kontakcie z podłogą. 

— Jin, spierdoliłeś tak bardzo. . spierdoliłeś.

Kiedy do mieszkania wpadła Ji seo byłem już parę godzin po porannym incydencie. Ale najwyraźniej nie wyglądałem wcale lepiej bo spojrzała na mnie i otworzyła buzię. 

— Oppa, wyglądasz jak śmierć. — Spojrzała na mnie krytycznym okiem. Obeszła mieszkanie, udając policyjnego psa.

— Śmierdzi tu seksem, bzykałeś się całą noc i dzień, że wyglądasz jakbyś nie spał parę dni?

— Niewykluczone. — Rzuciłem gorzko, mając nadzieję na uniknięcie reszty pytań.  

— . . daj mi tabsy. . — wyjęczałem, kładąc czoło na miękkiej, szarej kanapie w salonie.  

— Proszę 

Położyła foliową torebkę na moim brzuchu i zniknęła w kuchni. 

Za chwilę pojawiła się znowu ze szklanką wody i kolejnymi pytaniami.

— Oppa, co się z tobą dzieje? Co się stało w Seulu? Czemu przyjechałeś? 

Nie musiałem na nią patrzyć, żeby wiedzieć że jest poważnie zmartwiona. Wiedziałem też, że nie chcę jej okłamywać. Byłem beznadziejnym starszym bratem. Ale moja siostra to jedyna osoba, którą zawszę wyciągałem z różnych głupot więc może nie wyprze się mnie jeśli zobaczy rysę na moim idealnym życiorysie.

— Zdaje się że pieprzyłem się z jakimś typem, którego niedawno wywaliłem z mieszkania. 

— Typa? Jin-hoon jesteś biseksualny? — Patrzyła uważnie na moją reakcję, czułem to spojrzenie, które wwiercała we mnie w tej chwili. 

Połknąłem dwie pastylki, wypijając zawartość butelki na raz.

— Ja nie mam nic do biseksów! Grunt, żebyś nie zaszedł z nim w ciążę! 

Próbowała rozładować atmosferę. I nawet jej się to udało bo roześmiałem się z rozpaczy jak wariat. Pociągnąłem ją do siebie i uściskałem z ogromną ulgą. Moja siostra nadal była moim ulubionym człowiekiem. Małym trouble maker'em, którego broniłem przed rodzicami i resztą świata.

— Jeśli tak się stanie, będziesz najlepszą chrzestną na świecie. 

Uśmiechnęła się i uderzyła mnie w ramie. 

— A dziecko będzie chociaż ładne? 

— Będzie tak przystojny, że będziesz żałować, że jesteście spokrewnieni.

Roześmiałem się czując się dużo lepiej.

— No no no! Wiedziałam, że masz dobry gust nawet co do mężczyzn! W końcu masz to po mnie!

— Nie ma szans, ten twój adonis nie dorasta mu do pięt. Majtki by ci przy nim spadły. 

— Co za cham! Nie obrażaj mojej zabawki!

— Ty rozwiązła lafiryndo! To on nawet nie jest twoim chłopakiem?!

— To skomplikowane — wywróciła oczami.

Pacnąłem ją delikatnie po głowie.

— Tak się prowadzisz jak starszego brata nie ma w kraju?!

Śmiała się, okładając mnie poduszką.

— Ja jestem rozwiązła? Twoje łóżko jeszcze nie wystygło ty hipokryto!

Rechotała się, kiedy zrzuciłem ją z kanapy na puchaty dywan

— Przynajmniej nie puszczam się w czyimś mieszkaniu.

— Jestem tu częściej niż ty! To tak jakby już przeszło na mnie!

— To twoja dziupla do schadzek teraz? — poduszka wylądowała na jej głowie.

Uklękła na kolanach na przeciwko mnie i puściła mi oczko.

— Dzięki twojej karierze mam takie przytulne gniazdko do sprowadzania ciasteczek.

— Ladacznica! — pokręciłem głową nadal szczerząc się z rozbawienia. 

Może zamiast tego powinienem dać jej reprymendę jako starszy brat. Ale co ja mogę jest piękną młodą kobietą, niech korzysta z życia, a nie żyje jak pustelnik, jak ja. Zakuło mnie w sercu z zazdrości. Była taka młoda, wolna i widocznie szczęśliwa. 

— Tęskniłem za tobą Ji seo!

— Oppa! — krzyknęła rzucając mi się w ramiona przez co poczułem jej kolano w moim żołądku. 

— Twoja miłość mnie kiedyś zabije! — pogroziłem jej.

Odsunęła się ode mnie, błądząc dłońmi, mierzwiąc mi włosy na głowie, później po ramionach i udach.

— Nieprawda, masz wszystko na swoim miejscu!

— Bezczelna smarkula, gdzie koreański szacunek dla brata?

— Wyjmij kija z pośladów — dała mi zaczepnego pstryczka w nos. A po chwili kontynuowała

— Jak ma na imię?

— Kto? — udawałem, że nie wiem o kim mówi.

— Jin tylko mi nie mów, że nie spytałeś zanim przeszedłeś do konkretów. 

Schowałem twarz w kanapie odwracając się do niej plecami. Złapała mnie za ramie i zaczęła trząść.

— Nie mam pojęcia. Byłem tak zalany w trupa, że nic nie pamiętam. 

— To skąd pewność, że ze sobą spaliście? — dopytywała odwracając mi twarz w swoją stronę.

— Skręcisz mi kark! Boże jakie to namolne stworzenie. — Wstałem z kanapy z uśmiechem i podszedłem nalać sobie więcej wody.

Oparłem się plecami o blat w kuchni i zerknąłem na Ji seo siedzącą na kanapie z brwiami uniesionymi do góry.

— Oho! Robi się coraz ciekawiej. Coś ty wczoraj robił? 

— Nic! Wyszedłem do tego fancy baru gdzie wpuszczają tylko wykwintnych gentlemanów. Zapijałem smutki. Daj żyć jestem tylko człowiekiem. . .

Zapadła cisza, a ona nadal się we mnie wpatrywała oczekując więcej spicy detali.

— Nie mam pojęcia jak to się stało. Obudziłem się z nim w łóżku. Wyrzuciłem go z mieszkania. Ale zanim wyszedł . . — Odchyliłem się do tyłu, patrząc w sufit. Nie mogę tak demoralizować siostry. Czułem się idiotycznie.

—. . To jeszcze mnie pocałował, ale tak żarliwie, że miałem wzwód. Więc na pewno nie przyszedł tu bo nie miał gdzie spać!

— Ale używaliście zabezpieczeń?

Spojrzałem na nią gniewnie. 

— Nie mam bladego pojęcia co stało się wczoraj między dwudziestą trzecią, a szóstą rano.  

Oczy tego małego potwora rozbłysły.

— Spotkasz się z nim jeszcze? 

— Po pierwsze wyrzuciłem go z domu, po drugie nazwał mnie rasistą, wykorzystał po pijaku, po trzecie nawet gdybym po tym miał jeszcze jakieś masochistyczne skłonności żeby go spotkać nie mam ani jego numeru ani nawet imienia. 

Wreszcie zostałem sam w mieszkaniu, od razu chwyciłem odkurzacz. 
Rodzice wyrobili we mnie nawyk sprzątania. 

Może brzmi to nad wyraz ale pomagało oczyścić umysł. 

A miałem z czego go czyścić, bo w moim umyśle wracały obrazy z wczorajszej nocy.

W pewnym momencie natrafiłem na coś co sprawiło, że odkurzacz zgrzytnął kalecząc mi uszy nieprzyjemnym dźwiękiem. 

Wyłączyłem na chwilę maszynę i klękając schyliłem się żeby zajrzeć pod łóżko. Moim oczom ukazał się czarny obiekt. Z pewnością nie mój.

Wstałem badając przedmiot. Był to telefon. Spróbowałem go odblokować, ale bezskutecznie. Westchnąłem siadając na łóżku.

— Czyli nie miał racji, bo wygląda na to, że jeszcze się spotkamy. 

***

Witajcie, mam nadzieję, że Jin hoon i jego postać przypadnie wam w serduszka i pokochacie go z czasem tak jak wszystkie inne moje opowiadania. Tymczasem lecę napisać jeszcze rozdział HP i życzę wam udanego weekendu. 

Wasza D.